شوالیه ها
تصویری کلی از یک شوالیه
شوالیه مقام افتخارآمیزی است که رؤسای دولت (همچنین پاپ) یا نمایندهٔ آنان در پیِ خدمت به پادشاه، کلیسا یا کشور به شخصی (بهویژه افراد نظامی) اعطا میکنند در فرهنگ ایرانی برابر این مفهوم با واژهٔ شَهسَوار بیان میشود. دورهای از قرون وسطا را «عصر شوالیهگی» مینامند. این دوره هنگامی بوده است که شوالیهها، یا شهسواران، در راه خدا و شاهان و برای حمایت ضعیفان میجنگیدند
شوالیه | Knight
شوالیه ها جنگجویان ترسناک و حفاظت شده ای در میدان های جنگ در قرون وسطی بودند. آن ها مدرن ترین لباس ها را بر تن داشته و در میان جامعه طرفداران زیادی را به سوی خود جذب می کردند. آن ها برای رسیدن به این موقعیت در قرون وسطی روز به روز دچار چالش های بیشتری می شدند. الزامات آن ها شامل تولد اشرافی، آموزش از دوران کودکی، داشتن پول برای سلاح، اسب ها و املاک و همچنین شناخت قواعد دلاوری بود. ظاهر خوب، لباس های شیک و توانایی خواندن اشعار و ترانه ها اختیاری بود اما این ها برای کسی می خواست درجات بالایی از نخبگان جامعه قرون وسطایی را داشته باشد لازم بود.
چگونه یک شوالیه به وجود آمد؟
فرایند تبدیل شدن به یک شوالیه از دوران کودکی آغاز می شده است. نقطه شروع معمولا یک پسر جوان ۷ تا ۱۰ ساله بود تا زمانی که در خدمت یک شوالیه مخصوص می باشد به یادگیری در مورد اسب ها، شکار و استفاده از اسلحه می پرداخت. از سن ۱۴ سالگی گام بعدی برای تبدیل شدن به یک ارباب آغاز می شد که مسئولیت بیشتری نسبت به دوره قبل از آن داشت. او در این مرحله برای استفاده از سلاح های واقعی آموزش دیده و شروع به یادگیری قوانین دلاور بودن می نمود. جوانمردی به شوالیه ها در زمان جنگ یا صلح کمک می نمود. آن ها نیزه ها و سپرهای خود را نگه داشته و زره های خود را نیز تمیز می کرده اند. همچنین هر شوالیه به دنبال اسبی که متعلق به خود بود حرکت می نمود. اگر همه چیز به خوبی پیش می رفت، جوانان تا آن زمان ۱۸ سال داشته و در یک مراسمی به نام دابینگ (dubbing) که همان پیراستن تبدیل به یک شوالیه می شدند.
سلاح و مهمات شوالیه ها
یک شوالیه در زمانی که سوار اسب می شده، می بایست یک پارچه چرمی، سپر چوبی و یک پایه چوبی به طول نزدیک به ۳ متر را با خود حمل کند. بنابراین او نیاز داشت تا تنها به وسیله پاها و زانوی خود این کار را انجام دهد. از سوی دیگر او می بایست قادر می بود تا بتواند یک شمشیر سنگین به طول تیغه یک متر، به همراه زره های فلزی سنگین را با خود حمل نموده و بتواند با سرعت حرکت نماید. علاوه بر این ها می بایست مهارت استفاده از سلاح های دیگری مانند کمان را نیز داشته باشد. زره شوالیه ها از قرن نهم میلادی زنجیرهایی از حلقه های کوچک بود. کلاه، شلوار، دستکش و کفش آن ها نیز از زره ساخته شده و به همین شکل تمام بدن به جز صورت را می پوشانده است. این لباس های زرهی می توانسته تا ۱۳٫۵ کیلوگرم وزن داشته باشد.
اصول و ارزشهای کلیدی آیین شوالیهگری
آیین شوالیهگری بر پایه مجموعهای از اصول و ارزشهای اخلاقی استوار بود که مهمترین آنها عبارتند از:
شجاعت: شجاعت در میدان نبرد و ایستادگی در برابر ظلم و بیعدالتی، از مهمترین ویژگیهای یک شوالیه بود.
وفاداری: وفاداری به خداوند، پادشاه، ارباب فئودال و همرزمان، از ارکان اصلی آیین شوالیهگری به شمار میرفت.
احترام: احترام به زنان، افراد مسن، ضعیفان و دشمنان، نشاندهنده تربیت و شرافت یک شوالیه بود.
نجابت: نجابت و ادب در رفتار، سخن و کردار، از ویژگیهای بارز یک شوالیه بود.
عدالت: تلاش برای برقراری عدالت و دفاع از حقوق مظلومان، از وظایف مهم یک شوالیه بود.
سخاوت: بخشندگی و کمک به نیازمندان، از ارزشهای مهم آیین شوالیهگری به شمار میرفت.
ایمان: ایمان به خداوند و پیروی از تعالیم کلیسا، از اصول اساسی آیین شوالیهگری بود.
میراث آیین شوالیهگری
آیین شوالیهگری، با وجود اینکه در قرون وسطی رواج داشت، تأثیر عمیقی بر فرهنگ و ارزشهای جوامع غربی گذاشته است. مفاهیمی مانند شجاعت، وفاداری، احترام، عدالت و نجابت، همچنان به عنوان ارزشهای مهم در جوامع مدرن شناخته میشوند. همچنین، آیین شوالیهگری الهامبخش بسیاری از آثار ادبی، هنری و سینمایی بوده است و همچنان به عنوان یک نماد از قهرمانی، دلاوری و شرافت در ذهن مردم باقی مانده است.
اگرچه دیگر شوالیهای با زره و شمشیر وجود ندارد، اما اصول و ارزشهای آیین شوالیهگری همچنان میتوانند در زندگی مدرن به کار گرفته شوند. شجاعت در مواجهه با چالشها، وفاداری به دوستان و خانواده، احترام به دیگران، عدالت در رفتار و سخاوت در کمک به نیازمندان، همگی میتوانند به ما کمک کنند تا زندگی بهتری داشته باشیم و دنیای بهتری بسازیم.
مرگ شوالیه
هنگامی که یک شوالیه به روزهای پایانی مبارزه اش نزدیک می شد، او وارد یک گروه نظامی شده تا یک نقطه خوب در گورستان و یا کلیسا را برای خود پیدا کند. سر ویلیام مارشال استراتژی جدیدی را به کار برد. او در آخرین لحظات عمرش در یک کلیسا سرمایه گذاری کرد، این همان جایی است که امروزه مجسمه و پیکر او در آن وجود دارد. نمادهای شوالیه ها روشی بود تا بتوان آن ها را یادآوری نمود. به طور معمول در این حکاکی ها، جنچجویان به همراه زره و سپر خود ترسیم شده به طوری که می توانید این ساختارها را در کلیساهای سراسر اروپا مشاهده نمایید. این نمادها یادآور احترام و بزرگی شوالیه ها در قرون وسطی می باشد.شوالیهها در فرهنگ قرون وسطی، حتی در مرگ نیز به افتخار و اصولشان پایبند بودند. وقتی یک شوالیه در میدان نبرد جان میسپرد، آیین خاصی برای بزرگداشتش برگزار میشد: زره و شمشیرش کنار او گذاشته میشد، مراسم دعا و احترام برگزار میشد و همرزمانش او را با نشانهای شرافت و شجاعت بدرقه میکردند. مرگ یک شوالیه نه پایان، بلکه تکمیل راهی بود که با شرافت آغاز کرده بود.
دیدگاهتان را بنویسید